To nie przypadek że byli razem. Kiedy jedno z nich zaczynało coś mówić- drugie kończyło. Kiedy jedno chciało coś robić, drugie zaraz to proponowało. Lubili to samo, tego samego słuchali, łączyli się nawet telepatycznie, a w właściwie nie musieli nic mówić. Odnajdywali się nawet w milczeniu. Nawet w milczeniu byli zgodni. Było wręcz nie do pomyślenia ,że tak długo, przez tyle lat, żyli nie wiedząc o swoim istnieniu. Myśleli, że nic ich chyba nie rozłączy. Jako nastolatkowe żyli raz pod górkę raz z górki. Pobrali się. Wydawało się że nie ma bardziej idealnej pary na świecie. Była taka radosna gdy rozmawiała z mamą.. zadzwonił telefon, odebrała słuchawkę z uśmiechem na twarzy- I nagle cały świat stanął w miejscu.. On ten z którym spędzała każdą niemal noc i każdy dzień nie mógł się już zmaterializować gdzieś koło niej. Nie umiał już okryć ją swoim ciepłem, nie mógł już powiedzieć, że jest sensem jego życia, bo.. skończył życie na skrzyżowaniu na którym się poznali w ułamku sekundy, widział ich młodych i pierwsze spojrzenie w jej oczy a chwile potem ciemność.